NL

EN

HARTWIG ART FOUNDATION

Persbericht

De Hartwig Art Production | Collection Fund. Bekendmaking van de kunstenaars die zijn geselecteerd voor het speciale project 2020/21

De deelnemers zijn: Ana Guedes, Anna Dasović, Em’Kal Eyongakpa, Geo Wyeth, Joy Mariama Smith, Kent Chan, Kevin Osepa, Maria Pask, Mariana Castillo Deball, Mariëlle Videler, Neo Matloga, Ola Hassanain, Family Connection (Quinsy Gario, Glenda Martinus, Rudsel Martinus, Gala Martinus, Jörgen Gario, Caldron Lewis, Whitney Lewis, Leroy Lewis and Quinton & Shaquire Martinus), Saeeda Saeed and Sara Sejin Chang (Sara van der Heide).

Ter ondersteuning ontvangen de kunstenaars elk een honorarium van 10.000 euro zodat zij hun werk kunnen voortzetten. Bovendien is er 300.000 euro gereserveerd voor de aankoop van werken die vanaf september a.s. zullen worden tentoongesteld. Hierna zullen deze – in lijn met de doelstellingen van de Hartwig Fund – aan de Rijkscollectie worden geschonken.

Het project 2020/21 van de Hartwig Art Production | Collection Fund is ontwikkeld als respons op de moeilijke omstandigheden waarmee kunstenaars en instellingen in het huidige tijdsgewricht worden geconfronteerd. Het fonds wil hiermee zowel het belang van postacademische en artist-in-residence programma’s voor kunstenaars en curatoren benadrukken als dat van de actieve kring van kleine en middelgrote Nederlandse kunstinstellingen. Om hun bijdrage aan een cultureel vitale en diverse samenleving te onderstrepen heeft de Hartwig Art Production | Collection Fund een aantal van deze dynamische instituten uitgenodigd te bepalen in welke vorm het project 2020/21 zou moeten worden gegoten en aan welke normen het zou moeten voldoen.

Zes postacademische en artist-in-residence instituten, te weten De Ateliers, Amsterdam, BAK, basis voor actuele kunst, Utrecht, CBK Zuidoost, Bijlmer, If I Can’t Dance I Don’t Want To Be A Part Of Your Revolution, Amsterdam, Jan Van Eyck Akademie, Maastricht, Rijksakademie van beeldende kunsten, Amsterdam en Tent, Rotterdam, hebben vervolgens een longlist samengesteld van 35 kunstenaars met wie ze in het verleden hebben gewerkt. Op basis van deze lijst zijn de vijftien bovengenoemde deelnemers geselecteerd.

Het team van curatoren, bestaande uit Sharmyn Cruz Rivera, Iris Ferrer, Aude Christel Mgba, Jo-Lene Ong en Rita Ouédraogo, is voorgedragen door De Appel en Framer Framed, die beide een diverse groep aanstormende talenten actief promoten.

Vanaf september 2021 zal het nieuwe werk van de vijftien kunstenaars bij vijf instituten worden tentoongesteld. Kunstinstituut Melly (Rotterdam) zal werken tentoonstellen van Joy Mariama Smith, Kent Chan en Maria Pask; Ana Guedes en Em’Kal Eyongakpa zullen hun werk ontwikkelen en presenteren bij Oude Kerk (Amsterdam); Mariana Castillo Deball, Saeeda Saeed and Geo Wyeth bij Vleeshal (Middelburg); Stroom Den Haag zal werk van Neo Matloga, Anna Dasović en Kevin Osepa tentoonstellen, en het Casco Art Institute: Working for the Commons (Utrecht) zal een expositie organiseren rond het werk van Family Connection, Ola Hassanain, Sara Sejin Chang (Sara van der Heide) en Mariëlle Videler.

Het team van curatoren: ‘We zijn ervan overtuigd dat het werk van de geselecteerde kunstenaars de beste afspiegeling vormt van de esthetiek, narratieven en huidige omstandigheden die op dit moment met betrekking tot Nederland worden verkend. We zijn zeer benieuwd vanuit welke invalshoek de kunstenaars issues zullen benaderen die meer in het middelpunt van de maatschappelijke discussie zouden mogen staan. Tevens zijn we benieuwd op welke wijze de steun en positieve aandacht die van dit project uitgaan, bijdragen aan hun artistieke ontwikkeling.’

Binna Choi, Directeur, Casco Art Institute: Working for the Commons (Utrecht): ‘Kunst is een subtiel en minutieus proces van verbeelden, vormen, modelleren, spelen en experimenteren. Instituten die kunst steunen en zich in nauwe samenwerking met de kunstenaars voor deze processen inzetten, wat veel onderhoud van contacten, bestuurlijk werk en beleid met zich meebrengt, zijn daarvoor onontbeerlijk. Tijden van verandering – zoals de onze – vergen van deze kunstenaars en kunstinstituten dat ze alert blijven en juist handelen. De Hartwig Art Production | Collection Fund biedt ons, instituten, maar ook kunstenaars, verschillende publieksgroepen en andere belanghebbenden de mogelijkheid samen te komen en, elk met onze eigen capaciteiten en vaardigheden, ons gemeenschappelijke doel op een hoger plan te tillen en een breder publiek van gevarieerde communities aan te spreken. Wij van het Casco Art Institute kijken ernaar uit om binnen de context van ons streven de cultuur van de commons te cultiveren de projecten van vier verschillende kunstenaars te presenteren.’

Roos Gortzak, directeur, Vleeshal (Middelburg) ‘Ik vind het fantastisch om met de Hartwig Art Foundation aan dit gezamenlijke project te werken, waarbij zoveel mensen zijn betrokken. Het is een prachtvoorbeeld dat laat zien hoe collectieve inzet, waarbij verschillende stemmen zich laten horen, tot interessante resultaten kan leiden. Ik ben er bijzonder van gecharmeerd dat de Foundation geen enkele zeggenschap wenst over de nominatie en selectie van de kunstenaars, noch over de ontwikkeling van hun nieuwe werken. Er komt een citaat van de Nederlandse schrijfster Niña Weijers bij me op: ‘Intensiteit beleven is niet weten hoe de dingen zullen eindigen.’Bovendien vind ik het van het essentieel belang dat kunstenaars bij het maken van nieuw werk worden gesteund, en elk project dat zich hierop richt, is meer dan welkom.’

Sofía Hernández Chong Cuy, directeur, Kunstinstituut Melly (Rotterdam) ‘Bij Kunstinstituut Melly vinden we het geweldig om deel te nemen aan een initiatief dat zich focust op hedendaagse kunstenaars die een nieuwe nalatenschap creëren, en dat de samenwerking van verschillende instituten stimuleert.’

Jacqueline Grandjean, directeur, Oude Kerk (Amsterdam) ‘Oude Kerk vindt het fantastisch haar brede interhistorische expertise en ruimte beschikbaar te stellen aan Ana Guedes and Em'kal Eyongakpa, twee van de twee geselecteerde kunstenaars. Wij geloven in de kracht van samenwerking, zowel binnen als buiten de kunstwereld’.

Alexandra Landré, artistiek directeur, Stroom Den Haag: ‘Als voorvechter van een experimentele programmering en nieuwe vormen van samenwerking is Stroom verheugd om samen met de Hartwig Art Foundation en andere instellingen deel te nemen aan een kruisbestuiving tussen alle betrokken instituten. We bieden Neo Matloga, Anna Dasović een Kevin Osepa graag een stimulerend en gastvrij platform, kijken uit naar de samenwerking en brengen ze graag in contact met de levendige kunstscene van Den Haag.’

Hartwig Art Production | Collection Fund

Opgericht met als oogpunt experimentele kunst en creativiteit op het hoogste niveau te stimuleren, biedt de Hartwig Art Production | Collection Fund kunstenaars een kader en fondsen om hen te steunen bij de verwezenlijking van hun ambitieuze ideeën. Ieder jaar zal de Hartwig Art Foundation nieuwe kunstwerken aankopen, die vervolgens geschonken worden aan de Rijkscollectie, waarmee de stichting een permanente bijdrage levert aan de Nederlandse en internationale gemeenschap.

De Hartwig Art Production | Collection Fund wordt geleid door de tevens in 2020 opgerichte Hartwig Art Foundation. De Hartwig Art Foundation heeft in eerste instantie tien miljoen euro toegezegd om de activiteiten van de Hartwig Art Production | Collection Fund te waarborgen op de lange termijn. Vanaf 2021 zal het fonds, telkens voor een termijn van drie jaar, een Commissioning Board benoemen. De commissie is verantwoordelijk voor het vaststellen van de nominatie- en selectieprocedure van de kunstenaars voor de Hartwig Art Production | Collection Fund en is volledig onafhankelijk in haar beslissingen. De board bestaat uit kunstkenners en vertegenwoordigers van nationale en internationale kunstinstituten. De commissie zal erop toezien dat de geselecteerde kunstenaars en het werk representatief zijn voor onze tijd en de kunstwerken van onze tijd. Ze zullen actief de discussie aangaan over hoe een collectie voor de toekomst kan worden opgebouwd, die nietslechts één enkel museum zal toebehoren, maar beschikbaar zal zijn voor het geheel van Nederlandse en buitenlandse instituten. Elk jaar zullen tot wel vijf kunstprojecten geselecteerd en tot stand worden gebracht.

Voor meer persinformatie kunt u contact opnemen met: Rhiannon Pickles press@hartwigartfoundation.nl


De Hartwig Art Production | Collection Fund 2020/21 speciaal project, biografieën van kunstenaars

Multidisciplinair kunstenaar Ana Guedes is geboren in Portugal en woont in Nederland.

Haar onderzoek richt zich op een verzameling objecten uit een gefragmenteerde familiegeschiedenis en op hun politieke verwikkelingen met narratieven uit het Europese koloniale en postkoloniale verleden. Voor het verkennen van de verschillende lagen integreert zij archiefmateriaal, vooral uit het familiearchief. Guedes zoekt naar dwarsverbanden met openbaar archiefmateriaal door in te gaan op het collectieve geheugen en zijn sonic substance.

Binnen de kaders van een vocabulaire van geluidsapparatuur, techniek en gebaren overdenkt en onderzoekt Ana de mogelijkheden van geluid en muziek bij het overdragen van complexe politieke en maatschappelijke constructies die in het archiefmateriaal zijn ingebed.

Door het volgen van vrijwel onzichtbare draden die punten in tijd en plaats verbinden, komen we terecht in een holle ruimte. Daar zweven onbesproken en verzwegen feiten tussen realiteit en fictie, tussen vervorming en bemiddeling. Het zijn instrumenten en gebaren die erop wijzen dat de betekenis van bronmateriaal misschien vaak buiten de zichtbare randen ligt. Ze proberen dat uit te breiden, te ontvouwen, minieme zinsneden en herhalingen vast te leggen, rond te laten gaan, de tijd te vertragen, ze achteruit af te spelen, gelaagd en soms abstract, en leidend tot het ontstaan van een eigen kosmogenie en verzet tegen de vergetelheid.

Ana was artist-in-residence bij de Jan van Eyck Academie (2018-2019) en nam deel aan de XVIII Bienal de Cuenca, Prémio Piedra de Sal in Cuenca, Ecuador (2018) en aan de New Artists Award 2017, EDP Foundation - MAAT Museum in Lissabon, Portugal (2017).

Haar werken, performances en installaties waren te zien in het Botschaft Berlin-Camões Berlin/MAAT Museum in Berlijn, Duitsland (2019), Frecuencia Singular Plural, Centro-Centro Madrid in Spanje (2019), op het NEXT Arts Festival in Kortrijk, België (2019), bij het Sonic Dawn - Homo Novus Festival in Riga, Letland (2019) en het November Music festival in ’s Hertogenbosch, Nederland (2019).

In haar werk richt Anna Dasović zich op de (on)mogelijkheid om extreem geweld in beelden te vatten. Ze onderzoekt hoe woorden en beelden worden ingezet om politiek ongemakkelijke aspecten van gewelddadige conflicten te verdoezelen. Welke ideologische kaders liggen ten grondslag aan zulke representaties van geweld?

Binnen haar onderzoek staat de rol van de omstander centraal. Hoe worden noties als het ondenkbare en het onvoorstelbare -- beide voortgekomen uit het gesprek over de representatie van genocide – ingezet om de verantwoordelijkheid van de getuige te duiden en af te wijzen? Dasović’s belangstelling gaat uit naar die afwijzing en naar het uitsluiten van kennis die door overlevenden in het lichaam is opgeslagen maar wordt afgewezen door gezaghebbende maatschappelijke structuren.

Dasović heeft een achtergrond in fotografie en werkt nu vanuit een interdisciplinaire benadering die archiefonderzoek, veldwerk en interviews omvat. Haar werk, vaak het resultaat van jarenlang engagement, krijgt vorm in installaties, video’s en tekst- of geluidswerken.

Haar werk is tentoongesteld in het Van Abbemuseum in Eindhoven, in Framer Framed, het Stedelijk Museum en SMBA in Amsterdam, Survival Kit Letland, Bergen Assembly, Württembergischer Kunstverein Stuttgart, Kunstverein Braunschweig, het Museum of Modern Art of Algiers (MaMa) en het Museum of Yugoslav History in Belgrado. Dasović was eerder artist-in-residence bij Künstlerhaus Büchsenhausen, de Rijksakademie voor Beeldende Kunsten, MaMa Algiers, Celeia centre for contemporary art Celje, Casa Tres Patios in Medellín en het Residencia en La Tierra in Montenegro in Colombia.

Em'kal Eyongakpa werd in 1981 geboren in Eshobi-Mamfe, Kɛnyaŋ/Dɛnya, Kameroen. Eyongakpa's ideeën komen vooral voort uit inheemse kennis, etnobotanie, toegepaste mycologie en technologie. Hij staat bekend om zijn reizende onderzoeksruimten en autonome kunstcentra; KHaL! SHRINE (Yaounde, 2007-2013), Bɔɔ Bɛtɔk/ɛfúkúyú, (Amsterdam, 2017-heden). Eyongakpa studeerde af in plantkunde en ecologie aan de Universiteit van Yaounde en was artist-in-residence bij de Rijksakademie in Amsterdam. Het werk van deze kunstenaar was te zien en te ervaren tijdens verschillende manifestaties en in expositieruimten over de hele wereld.

Geo Wyeth (geboren in 1984 in New York) is een Amerikaans beeldend kunstenaar en docent. Zij werken met muziek, performance, verhalende sculpturen en video. Onlangs brachten zij het album ATM FM uit (2020), opgenomen in Rotterdam en de ether in geslingerd door Muck Studies Dept. Muck Studies Dept. is een constellatie die gebruik maakt van overgeleverde funk en een folk poetica uit de diaspora / Amerika, en methoden uit de onderzoeksjournalistiek. Het project verbindt modder, water, metaal, gas, ezel, rotsen, munten, winningsindustrie, kolonialisme en de sensuele uitdrukking ervan, als onderdeel van een vloedgolf.Muck Studies Dept. is ook een denkbeeldige stadsagent die de bodem van laaggelegen watergebieden onderzoekt, “op zoek naar sterren in datgene wat stinkt.” Voor dit project werd onderzoek gedaan in New Orleans, New York en Nederland. Het project heeft verschillende verschijningsvormen, waaronder openbare performance, video, poëzie, muziek en installatie. Geo hebben werk laten zien in het New Museum, Stedelijk Museum Amsterdam, MoMA PS1 (Greater New York, 2016), de Nationale Opera (Amsterdam), Triangle France, Anthology Film Archives, The Kitchen, TENT (Rotterdam), Arsenic (Zwitserland), Biquini Wax (CDMX), LA MoCA, New York Live Arts, The Studio Museum in Harlem, Boston ICA, La MaMa Theatre, Human Resources, The Pyramid Club, Joe’s Pub, en op andere plaatsen. Zij zijn medeoprichter van de queer social space Tender Center in Rotterdam. Ze componeerden de muziek voor de verhalende korte films Happy Birthday Marsha!, Atlantic is a Sea of Bones, Salacia en The Personal Things (onder regie van Tourmaline), en talrijke video’s van andere hedendaagse kunstenaars. In 2015 en 2016 waren Geo artist-in-residence aan de Rijksakademie voor Beeldende Kunsten in Amsterdam. Zij geven nu les aan het Dutch Art Institute (DAI) en de Willem de Kooning Akademie waar zij zich richten op belichaamde tactieken van performance, het vertellen van verhalen en het herinneren. Geo werd ondersteund door het Amsterdam Fonds voor de Kunst in 2017 en het Mondriaan Fonds voor onderzoek naar de geschiedenis van jazz, winningsindustrie en moerasonderzoek in New Orleans in 2019. Zij zijn nu verbonden aan het Textiel Museum in Tilburg en wonen en werken in Rotterdam, aan de oever van de Maas.

Het werk van Joy Mariama Smith, geboren in Philadelphia en nu gevestigd in Amsterdam, gaat vooral in op het raadsel van geprojecteerde identiteiten in uiteenlopende contexten. Onderliggend thema en voortdurende vraag in hun werk is: hoe werken het lichaam en zijn omgeving samen? Zij* zijn performance-, installatie- en bewegingskunstenaar, activist, facilitator, curator en architectuurontwerper, geworteld in maatschappelijk geëngageerde kunst. Hun kunstimprovisaties omspannen twintig jaar. Als ze ervoor kiezen les te geven, maken zij actief ruimte voor inclusiviteit.

Zij studeerden aan het Dutch Art Institute in Arnhem, de NewSchool of Architecture & Design in San Diego, L'École Internationale de Théâtre Jacques Lecoq in Parijs en het Oberlin College in Ohio. Hun werk is internationaal uitgevoerd onder meer bij If I Can’t Dance Edition VI – Event and Duration in Amsterdam, het SoLow Festival in Philadelphia, Freedom of Movement in het Stedelijk Museum in Amsterdam en Ponderosa Movement & Discovery in Stolzenhagen, Duitsland. Zij geven nu les aan de School for New Dance Development (SNDO) in Amsterdam en waren een Fellow in 2019-2020 bij BAK, basis voor actuele kunst.

*Zij/ze/hun: genderneutraal voorzetsel in de derde persoon enkelvoud.

Kent Chan is kunstenaar, curator en filmmaker in Nederland en Singapore. Zijn werk draait om ontmoetingen met kunst, fictie en cinema; een driemanschap van kunstvormen die poreus zijn in vorm, inhoud en context. Zijn interesse gaat vooral uit naar tropische verbeelding, relaties tussen hitte en kunst in heden en verleden en naar het ter discussie stellen van de erfenissen van de moderniteit als epistemologie bij uitstek. Kunstwerken en praktijken van anderen zijn vaak het vertrekpunt voor Chans werken, die de vorm krijgen van film, tekst, gesprekken en exposities.

Chan was eerder artist-in-residence bij de Jan van Eyck Academie (2019/21), NTU Centre for Contemporary Art Singapore (2017/18) en het Rupert’s Residency Program (2015). Hij had solopresentaties in het Bonnefanten Museum, de National University Singapore Museum en SCCA-Ljubljana, Centre for Contemporary Arts in Slovenië. Zijn werk werd onder meer tentoongesteld in het Stedelijk Museum Bureau Amsterdam, EYE Film Museum, Institute of Contemporary Arts, Haus der Kulturen der Welt, Busan Biennale, Drodesera Festival of Performing Arts en het National Taiwan Museum of Fine Arts.

Kevin Osepa (1994) is geboren en getogen op Curaçao en woont nu in Nederland. Op grond van zijn eigen identiteit, vat hij samen wat een Afro-Caribische identiteit in een postkoloniale wereld inhoudt. Hij onderzoekt de hybride identiteit die ontstaat door te emigreren van de vroegere Nederlandse Antillen naar Europa. Voor het maken van zijn magisch-realistische verhalen over Afro-spiritualiteit, seksualiteit, mannelijkheid, en het gezin maakt hij gebruik van film en fotografie.

Osepa studeerde in 2017 af aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. In 2020 werd hij genomineerd voor een Gouden Kalf en voor het beste debuut op het Nederlands Film Festival. Werk van beeldend kunstenaar en filmmaker Osepa was eerder te zien bij het Wereldmuseum, het Nederlands Fotomuseum, Unseen, Stedelijk Museum Schiedam en TENT Rotterdam.

Maria Pask woont in Amsterdam. De kunstenaar gaat in haar werk op zoek naar de dynamiek van collectieve creativiteit, empowerment en maatschappelijke dienstverlening. Haar recente projecten zijn gericht op het werken als kunstenaar in een dienstverlenende rol binnen lokale gemeenschappen in Amsterdam.

Mariana Castillo Deball werd in 1975 geboren in Mexico en woont nu in Berlijn en Mexico City. De multidisciplinaire kunstenaar werkt met diverse media en in verschillende onderzoeksgebieden. Na afronding van haar master in Fine Arts aan de National Autonomous University of Mexico in Mexico City, volgde Castillo Deball in 2002-2003 een postdoctorale opleiding aan de Jan van Eyck Academie in Maastricht.

Castillo Deballs illusoire, veranderlijke kunst bestaat onder meer uit beeldhouwkunst, film, fotografie, tekenen, keramiek, drukwerk (waaronder lithografie, linosnede en houtsnede) en het maken van boeken. In haar installaties en onderzoeksprojecten, krijgen objecten de rol van personages uit een toneelstuk of opera die uit hun tijd en omstandigheden worden gelicht en betekenis krijgen door middel van nieuwe contexten. Werk van Castillo Deball was solo te zien bij Modern Art Oxford, Engeland (2020), Museum Monash University Museum of Art, Melbourne (2019), Witte de With Center for Contemporary Art, Rotterdam (2019), New Museum, New York (2019), Reva & David Logan Center for the Arts, Chicago (2018) en Museo Amparo, Puebla in Mexico (2018). Ook nam ze deel aan de belangrijke groepsexposities Sharjah Biennial 13 (2017), 32e Bienal de São Paulo (2016), Aichi Triennale (2016), Liverpool Biennial (2016), 8e Berlin Biennale (2014) en dOCUMENTA (13), Kassel (2012). In 2013 ontving zij de Preis der Nationalgalerie van het Staatliche Museen zu Berlin. it leidde tot een grote tentoonstelling Parergon in het Hamburger Bahnhof – Museum für Gegenwart – in Berlijn in 2014. Naast haar werk als kunstenaar, geeft Deball ook les. Sinds 2015 werkt ze als docent aan de Academy of Fine Arts Münster in Duitsland.

Beeldend kunstenaar Mariëlle Videler (Nederland, 1970) werkt in uiteenlopende media: tekeningen, objecten, video, performance en installaties. Ze maakt gebruik van de texturen die ze om zich heen aantreft en verkent een nieuwe, intense manier van voelen, waarnemen en handelen – vanuit de overtuiging dat ieder organisme gelijkwaardig is. Mariëlle Videler identificeert zich met de reiziger die fysieke en allereerst denkbeeldige reizen maakt. In de afgelopen tien jaar verrichtte ze diepgaand onderzoek naar de kennis, ideologie en het vakmanschap van inheemse culturen zoals de Kogi in Colombia en de Inuit in Groenland. Haar werk is een zintuiglijke zoektocht naar bewustzijn en lichamelijke beleving.

Mariëlle Videler studeerde aan de Academie voor Beeldende Vorming in Tilburg en de afdeling Fine Arts van het Sandberg Instituut in Amsterdam. Haar werk is tentoongesteld bij kunstenaarsinitiatieven, galerieën, musea en festivals wereldwijd, zoals Today Art Museum in Beijing, International Sinop Biënnale in Turkije, MASP en Galeria Vermelho, São Paulo in Brazilië, FLORA ars+natura in Bogota, Colombia, het Institut Néerlandais in Parijs en de Oude Kerk te Amsterdam. Mariëlle Videler wordt vertegenwoordigd door Lumen Travo Gallery in Amsterdam en ondersteund door het Mondriaan Fonds. Ze was oprichter en artistiek leider van Performance Lab Amsterdam, een collectief onderzoekslab voor performancekunst, van 2004 tot 2012.

Neo Matloga is in 1993 geboren in Mamaila, Limpopo in Zuid-Afrika, en woont nu in Mamaila en Amsterdam. Hij studeerde Beeldende Kunst aan de University of Johannesburg en was artist-in-residence bij De Ateliers in Amsterdam waar hij zich concentreerde op de schilderkunst. In 2018 won Matloga de Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst. De solo-expositie Neo to Love, in het Fries Museum in Leeuwarden in 2019, en een solopresentatie maakten onderdeel uit van het project Good Morning Midnight bij De Ateliers in 2018.

Matloga's werk was ook te zien tijdens groepsexposities ofte vojagantoj, Wilford X, België (2019), Still Here Tomorrow To High Five You Yesterday, Zeitz MOCAA, Kaapstad (2019), Winter Sun, Stevenson, Amsterdam (2019), De Volkskrant Beeldende Kunst Prijs, Stedelijk Museum, Schiedam (2019), BIG AND PLENTY, Foundation AVL Mundo, Rotterdam (2019), About Face, Stevenson, Kaapstad (2018), Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst, Koninklijk Paleis, Amsterdam (2018), Tell Freedom, 15 Zuid-Afrikaanse kunstenaars, Kunsthal KAdE, Amersfoort (2018), LET'S SEE, WHERE WERE WE, IN THE PIT OF DESPAIR, De Ateliers, Amsterdam (2017), Post Its, South African Constitutional Court, Johannesburg (2016), Time Line, The Bag Factory, Johannesburg (2015), Zuid-Afrikaanse en Chinese uitwisseling, Workers Museum, Johannesburg (2015) en South African New Voices, Washington Printmakers Gallery, Washington DC.

Hij was artist-in-residence bij Foundation AVL Mundo in Rotterdam (2019), Thami Mnyele Foundation in Amsterdam (2018), Zeitz MOCAA, Segera in Laikipia, Kenia (2018) en The Bag Factory in Johannesburg (2015).

In 2019 werd Matloga genomineerd voor De Volkskrant Beeldende Kunstprijs; hij stond op de shortlist voor de 2015 Taxi Art Award.

Ola Hassanain is geboren in Soedan en woont in Nederland. In haar werk ligt de focus op de subtiele politiek van de ruimte—namelijk hoe de bebouwde buitenruimte reageert op staatsterreur, hoe geweld erdoor wordt versterkt en hoe het de levens van de mensen die er wonen weerspiegelt, erop reageert en bepaalt. In recent werk ontwikkelt Hassanain het concept van “ruimte als discours,” met een brede opvatting van de buitenruimte met daarin vraagstukken over politiek en milieu. Door haar kunst werkt ze aan een ruimtelijk vocabulaire dat onderzoekt hoe breuken, in de vorm van 'politieke gebeurtenissen', het streven naar nieuwe vormen van leefomgevingen mogelijk maken.

Hassanains werk nodigt uit om op een alternatieve manier naar de buitenruimte te kijken: ze plaatst architectuur ‘zoals ze is’ tegenover de terreur van de staat op ons leven, ons mens-zijn en op een echt landschap (geografie) dat verder gaat dan de ‘Bebouwde Omgeving’. In samenwerking met anderen werkte zij aan ruimtes waar het mogelijk was die te herscheppen als politiek discours. Door een ruimte te openen en aantrekkelijk te maken voor beter leefbare landschappen (geografieën) komt de nadruk te liggen op het bedenken van mogelijkheden die zich onttrekken aan de staatsterreur.

In 2017 werd Hassanain fellow bij BAK, basis voor kunst, in Utrecht. Haar onderzoek heeft als titel Doing Family, en refereert aan haar ervaring met de diaspora. Die maakt uitbreiding nodig van de ruimtelijke paradigma's, met muren en plaatsen waaraan we gebonden zijn maar waar we niet worden gezien en geen vrije mensen zijn. In 2018 kreeg zij de Flexible Grant van het Prins Claus Fonds voor het project Our Stakes in your Rhythm. In 2019 droeg zij bij aan de Chicago Architecture Biennale, Sharjah Architecture Triennale en in 2020 aan La Internationale’s Windows and Balconies: Artists in Quarantine en het Kunstenfestivaldesarts. Ola geeft les aan ‘Art in Context’ HKU en werkt aan haar promotie aan de Academy of Fine Art Vienna. Ze ontwikkelt haar kunstonderzoek in de richting van ruimtelijke geletterdheid waarmee architectuur als een uitbreiding van nieuwe soorten ecologieën kan worden gecultiveerd.

Quinsy Gario is een performance dichter en kunstenaar afkomstig van Curaçao en St. Maarten, twee eilanden in het Caribisch gebied die koloniale bezetting door Nederland gemeen hebben. In zijn werk staat dekoloniaal herinneren centraal. Onderdeel daarvan is het verstoren van culturele gebruiken, instituten en mensen die koloniale praktijken reproduceren en ankeren. Gario's bekendste werk is Zwarte Piet Is Racisme (2011–2012) en was een poging om het voeren van een anti-racisme geluid in het publieke debat te normaliseren. Dit werd opgevolgd met het werk Action Image (2013-2014) dat stilstond bij de rol van de overheid in het in stand houden van racistische praktijken. Het werk was onder andere een strijd tegen de vergunning voor de Sinterklaasintocht in Amsterdam waarbij Gario dezelfde kleding droeg in verschillende settings om te benadrukken hoe vaak verschillende mensen deze kennis al hebben herhaald.

Hij is lid van het collectief Family Connection, opgericht in 2005 door de zussen Glenda Martinus en Gala Martinus, respectievelijk zijn moeder en tante. Wat begon als een gelegenheidstentoonstelling in de woonkamer van Gala groeide uit tot een rondreizend collectief dat per gelegenheid leden van de Martinus familie uitnodigt om mee te doen. De installaties en tentoonstellingen van de groep stellen vragen over hoe esthetische waarden gedeeld worden over generaties, Caribische kunstproductie en hoe men kan reflecteren op Nederlandse koloniale bezetting via kunst. Na een installatie over de beleving van de opstand op 30 mei 1969 op Curaçao, vertrekt het collectief voor haar nieuwste onderzoek en kunstwerken vanuit de opnames gemaakt door Rudsel Martinus, de broer van de zussen, van de Antilliaanse Carnaval in Utrecht in 1983.

Gario studeerde Theater-, Film- en Televisiewetenschappen met een focus op Gender Studies en Postkoloniale Studies aan de Universiteit van Utrecht. Hij volbracht de opleiding Master Artistic Research aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag en werd genomineerd voor de afdelingsprijs en de masterstudenten prijs. Hij is een 2017 Humanity in Action Detroit Fellow, 2017/2018 BAK Fellow, 2019/2020 APASS deelnemer en 2020/2021 Critical Studies Fellow aan het Sandberg Instituut. Gario kreeg de masterscriptieprijs van de Koninklijke Academie van Beeldende Kunst Den Haag in 2017, de Black Excellence Award 2016, de Amsterdam Fringe Festival Silver Award 2015, de Kerwin Award 2014, de Dutch Caribbean Pearls Community Award 2014 en de Hollandse Nieuwe 12 Theatermakers Prijs 2011. Zijn werk was onder meer te zien in Van Abbemuseum (Eindhoven), MACBA (Barcelona), Latvian National Museum of Art (Riga), Gorki (Berlijn) Stedelijk Museum (Amsterdam), MHKA (Antwerpen), TENT (Rotterdam) en Göteborgs Konsthall (Göteborg). Gario staat voor de politieke partij BIJ1 op de kandidatenlijst voor de Tweede Kamerverkiezingen van 2021.

Kunstenaar en activist Saeeda Saeed (1988, Djedda, Saoedi-Arabië) ontwikkelt guerillacommunicatieplatforms die de door de Saoedische staat opgelegde beperkingen overschrijden. Haar kunst neemt in kracht toe door stapsgewijze samenwerking met zelforganiserende microstructuren in haar gemeenschap. In 2015 zette Saeed een reeks DIY piratenzenders op in samenwerking met undergroundmusici, erotische dichters, naaktkunstenaars, mensen uit de LGBTQIA-gemeenschap en immigranten zonder verblijfsvergunning. De radiostations zonden meer dan 270 uur aan alternatieve verhalen uit binnen het [Saoedi-Arabische] koninkrijk. Als artist-in-residence aan de Jan van Eyck Academie onderzoekt Saeed verschillende verschijningsvormen van haar identiteit als activist en maakt daarbij gebruik van spel, performance, fictie en beweging. Recent werk bestaat uit het ontwerpen van Twitter-interventies als reactie op wetgeving die 'het retweeten van verhalen die indruisen tegen staat of religie' tot terroristische daad bestempelt. Saeed ontwikkelde strategieën voor het genereren van 'tegentweets' om de officiële tweets van de regering te overstemmen en om gebruikers in de gelegenheid te stellen hun IP-adressen veilig te maskeren. Een voorbeeld is de Instant Meme Noise Reactor (2020), een object dat onzinnige en grappige beledigingen uitspuwt naar accounts van de regering elke keer dat die een bericht plaatst. Een ander voorbeeld is de Portable Clickfarm (2019) waarbij beweging en het menselijk lichaam worden ingezet als instrumenten om pogingen tot het verkrijgen van digitale autonomie te verstoren.

Sara Sejin Chang (Sara van der Heide) werd in 1977 geboren in Busan, Zuid-Korea. Zij woont en werkt in Amsterdam en Brussel.

De Koreaans-Nederlandse kunstenaar Sara Sejin Chang (Sara van der Heide) heeft sinds eind jaren negentig een omvangrijk oeuvre opgebouwd, waarbij ze gebruik maakt van verschillende media, waaronder film, installaties, performances, tekst en schilderkunst. Middels een combinatie van spirituele invocaties, historisch onderzoek en het ontrafelen van koloniale denkwijzen, komen herijking van de geschiedenis, heling en inclusie samen in haar installaties. Chang stelt eurocentrische systemen van categorisering en racialisering en het doorwerken daarvan in alle lagen van het bestaan en van de hedendaagse westerse samenleving ter discussie. De poëtische en intieme gebaren in haar werk stellen een meta- kosmische en inclusieve benadering van moderniteit centraal en veranderen het waarderingssysteem van waarde en tijd.

Sara Sejin Chang (Sara van der Heide) was artist-in-residence bij De Ateliers, Amsterdam (1999-2001), ISCP in New York (2007) en WIELS in Brussel (2016). Haar werk was te zien bij de 11e Berlin Biennale in Berlijn, Dhaka Art Summit in Bangladesh, Mu.ZEE in Oostende en Contour Biennale 9 in Mechelen, België, 6e Kuandu Biennale in Taipei, Argos in Brussel, Stedelijk Museum Amsterdam en Van Abbemuseum in Eindhoven, tijdens Sharjah Biennial 13 in Beiroet, 1e Asia Biennial/5e Guangzhou Triennial in Guangzhou en de School of Kyiv: Leipzig Class. Ook droeg ze bij aan de seminars: Politics of Form, onderdeel van de Kyiv Biennial, de 19e Biennale van Sydney, de 11e Incheon Women Artists’ Biennale, Incheon, KIOSK in Gent, M HKA in Antwerpen, If I Can’t Dance, I Don’t Want To Be Part Of Your Revolution, diverse plaatsen, De Pont in Tilburg, Fondazione Giuliani in Rome, De Appel in Amsterdam, Marres in Maastricht, Walker Art Center in Minneapolis, Temporary Gallery in Keulen, De Vleeshal in Middelburg, het 44e en 45e Internationale Film Festival Rotterdam, Espai d’art Contemporani de Castelló en CAAC in Spanje.

Persbericht

Nieuw kunstfonds in Nederland: het Hartwig Art Production | Collection Fund

Nederland is een nieuw kunstfonds rijker. Het is in het leven geroepen om kunstenaars te helpen bij de uitvoering van ambitieuze projecten. Al het werk dat met steun van het fonds tot stand komt wordt geschonken aan de Rijkscollectie, de kunstcollectie van de Nederlandse Staat.

Het dit jaar opgerichte Hartwig Art Production | Collection Fund stimuleert experimenten en creativiteit op het hoogste niveau. Jaarlijks ondersteunt het fonds een groep kunstenaars bij het maken van nieuw en ambitieus werk. De kunstwerken worden uiteindelijk door de Hartwig Art Foundation gekocht en aan de Nederlandse Staat geschonken. Op die manier levert het fonds een blijvende maatschappelijke bijdrage.

‘Fantastisch dat het Hartwig Art Production | Collection Fund er komt. Het ondersteunt jonge kunstenaars bij het daadwerkelijk vormgeven van hun creatieve ideeën en innovatieve projecten. En dat is in deze tijd hard nodig. Daarnaast is het belangrijk dat hun kunstwerken voor Nederland behouden blijven.’ Ingrid van Engelshoven, Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap

Voor het seizoen 2020-2021 heeft het Hartwig Art Production | Collection Fund een speciaal project opgezet, dat tegemoetkomt aan de uitzonderlijke omstandigheden waaronder kunstenaars en instellingen momenteel genoodzaakt zijn te werken. Zeven postacademische opleidingen en instellingen met een ‘artist-in-residence’-programma zijn door het fonds uitgenodigd een longlist samen te stellen van 35 kunstenaars met wie zij recentelijk hebben samengewerkt. Van die longlist worden 15 kunstenaars gekozen die elk een honorarium van € 10.000 ontvangen. Het fonds beschikt dit eerste jaar over € 300.000 euro om nieuw geproduceerde werken te verwerven voor de Rijkscollectie.

De instellingen die 35 alumni nomineerden zijn de Rijksakademie van beeldende kunsten, De Ateliers, If I Can’t Dance, I Don’t Want To Be Part Of Your Revolution en CBK Zuidoost/AIR Residency in Amsterdam, de Jan van Eyck Academie in Maastricht, BAK basis voor actuele kunst in Utrecht en Tent in Rotterdam. Elke instelling is verzekerd van deelname door tenminste één van haar genomineerden. De uiteindelijke selectie van 15 kunstenaars wordt gemaakt door vijf jonge curatoren: Sharmyn Cruz Rivera, Iris Ferrer, Aude Christel Mgba, Jo-Lene Ong en Rita Ouédraogo. Dit curatorenteam, dat van de Hartwig Art Foundation de leiding over dit speciale project voor 2020-2021 heeft gekregen, is voorgedragen door twee Amsterdamse kunstinstellingen, De Appel en Framer Framed.

De curatoren zullen de kunstenaars begeleiden vanaf hun uitverkiezing tot aan de presentatie van hun werk. Ze zeggen uit te kijken ‘naar de grote verantwoordelijkheid en de eer van het cureren van nieuw te verwerven hedendaagse kunst voor Rijkscollectie.’ ‘We verheugen ons er zeer op nauw samen te werken met de kunstenaars en een aantal van de progressiefste culturele instellingen in Nederland. Ons doel is om samen te heroverwegen en herevalueren welke belangrijke narratieven en kunstbenaderingen eerder over het hoofd werden gezien en hoe zij door dit project zichtbaar gemaakt kunnen worden.’

Voor het tentoonstellen van het voltooide werk biedt het Hartwig Art Production | Collection Fund in het najaar van 2021 financiële steun aan een groep kleine en middelgrote expositieruimtes in het hele land: Vleeshal in Middelburg, the institution formerly known as Witte de Center for Contemporary Art in Rotterdam, Casco Art Institute in Utrecht, Stroom Den Haag en de Oude Kerk in Amsterdam. Na de presentaties worden de kunstwerken door het Fonds geschonken aan de Rijkscollectie

Het Hartwig Art Production | Collection Fund maakt onderdeel uit van de Hartwig Art Foundation. De Hartwig Art Foundation heeft in eerste instantie een bedrag van tien miljoen euro toegezegd om de activiteiten van het Hartwig Art Production | Collection Fund op de lange termijn zeker te stellen. Na het hierboven beschreven speciale project in het eerste jaar zal het fonds een commissioning board van kunstexperts benoemen die jaarlijks vaststelt hoe maximaal vijf kunstproducties worden genomineerd en geselecteerd. De commissioning board zorgt ervoor dat alle gesteunde producties verankerd zijn in het concept van de Collectie Nederland: het kunstbezit van de Nederlandse Staat. Bovendien spant de board zich in om de gesteunde projecten, kunstenaars en kunstwerken internationaal op de kaart te zetten. De commissioning board wordt telkens voor een periode van drie jaar benoemd.

Voor meer persinformatie kunt u contact opnemen met: Rhiannon Pickles press@hartwigartfoundation.nl


Appendix: biografieën van de curatoren voor het speciale project in 2020-2021

Sharmyn Cruz Rivera is een Porto Ricaanse tentoonstellingsmaker en schrijver, nu woonachtig in Amsterdam. Uitgangspunten voor haar onderzoek zijn overwegingen over humane geografie, radicale uitingen van identiteit en samenwerkingsmethodologieën. Recentelijk was Cruz Rivera projectmanager bij Volume Gallery en associate curator bij The Green Lantern Press, van Sector 2337 in Chicago in de Verenigde Staten. Cruz Rivera heeft een mastertitel in Arts, administration and policy van de School of the Art Institute of Chicago en een dubbele bachelor van de Universidad de Puerto Rico: een in kunstgeschiedenis en een in moderne talen. In 2019-2020 nam ze deel aan het Curatorial programme van De Appel. Sharmyn was artist-in-residence aan de Ox-Bow School of Art and Artists Residency (Saugatuck, Michigan), het Summer Forum for Inquiry + Exchange (Kaneohe, Hawaï), Roots and culture (Chicago, Illinois), ACRE (Steuben, Wisconsin), allemaal in de Verenigde Staten. Zij ontving de Gaylord & Dorothy Donnelley Foundation Curatorial Fellowship. Recente projecten van haar zijn de groepstentoonstelling Corrosive Like Salt Water bij de Glass Curtain Gallery van Columbia College Chicago, An Image for a Vessel bij de Gaylord and Dorothy Donnelley Foundation, La vista: mamihlapinatapai bij The Franklin, Hinged Space bij Terrain Exhibitions en Fiction Within bij de Chicago Artists' Coalition. Ze is een van de redacteuren van het boek This may or may not be a true story or a lesson in resistance, dat deze herfst bij De Appel verschijnt.

Iris Ferrer is een freelance cultureel werker uit Manilla op de Filipijnen, nu woonachtig in Rotterdam. Zij nam in 2019-2020 deel aan het Curatorial programme van De Appel en is daar in 2020-2021 Curatorial research fellow. Eerder werkte ze als schrijver, onderzoeker, projectmanager en curator eigentijdse beeldende kunst samen met personen en organisaties uit de Filipijnen en de regio. Zij hielp bij het opzetten van een grotendeels onafhankelijke infrastructuur van kunstenaarsgemeenschappen, zoals Back to Square Juan, en zette in dat kader strategieën uit voor cultuurproductie, participatie door buurtbewoners en samenwerking tussen curatoren. Haar betrokkenheid bij heronderhandelingen over de positie van VIVA ExCON, de langstlopende door kunstenaars geleide biënnale in de bredere Filipijnse kunstwereld, leidde tot de positie van managing curator voor de editie van 2018. Haar werk keert terug naar de Filipijnse culturele geschiedenis met nieuwe benaderingen van archivering en tentoonstellingen in projecten zoals: POSTER/ITY: 50 years of art and culture in het Cultural Center of the Philippines en 100 years of Cesar Legaspi, een feestjaar ter herdenking van de geboorte van de nationale kunstenaar Legaspi in 1917. Ze werkte ook mee aan het creëren van discussieplatforms in de hele regio met programma's zoals Mutable Truths voor Ateneo Art Gallery's 10-jarige jubileumtentoonstelling bij La Trobe University in Australië en de Southeast Asian Residencies Meeting 2018, een internationale conferentie gehouden in Roxas City, Capiz, op de Filipijnen.

Aude Christel Mgba is zelfstandig tentoonstellingsmaker en kunsthistoricus en beweegt zich tussen Nederland en Kameroen. In 2017 werkte zij als assistent-curator aan de SUD2017, een internationale triënnale voor kunst in de openbare ruimte, georganiseerd door het centrum voor hedendaagse kunst doual'art, voor de stad Douala in Kameroen. Ze is lid van het Madrassa Collective, een groep van 8 curatoren uit Afrika, het Midden-Oosten en Europa. Zij is co-curator van de Sonsbeek20->24 tentoonstelling, een internationale tentoonstelling in Arnhem. Mgba is genomineerd voor de 5e editie 2020-2021van Forecast-Mentorships for Audacious Minds in Berlijn. Ze is ook gevraagd voor ArtEZ Studium Generale Studies on the Future of Art School dat loopt van september 2020 tot februari 2021.

Jo-Lene Ong is als zelfstandig tentoonstellingsmaker werkzaam vanuit Amsterdam. Zij begon haar loopbaan op het kruispunt van kunst en sociaal activisme in Kuala Lumpur, Maleisië. Haar interesse gaat uit naar het gebruik van niet-westerse epistemische paradigma's en tastbaardere manieren van kennen als middel om grenzen te verleggen. Jo-Lene is co-curator beeldende kunst en theorie bij Other Futures, een multidisciplinair festival voor sciencefiction en speculatieve wereldbeelden. Zij doceert aan de Gerrit Rietveldacademie in Amsterdam. Na afronding van het Curatorial programme bij De Appel in 2017-2018, ontving Jo-Lene een Curatorial research fellowship voor 2018-2019. Recente tentoonstellingen zijn Unpacking the 3Package Deal (2020) voor het Amsterdams Fonds voor de Kunst, Elsewheres Within Here (2019) bij Framer Framed, Amsterdam, Brace for Impact (2018) bij De Appel, Amsterdam, SUNSHOWER: Contemporary Art from Southeast Asia from 1980s - Now (2017) dat gelijktijdig in het National Art Centre en het Mori Art Museum in Tokio werd gehouden.

Rita Ouédraogo woont en werkt in Amsterdam. Haar werk als tentoonstellingsmaker, schrijver en research & community-programmeur wordt gevoed door haar interesse in de Afrikaanse diaspora, het dekoloniseren van organisaties, institutioneel racisme, popcultuur en maatschappelijke onderwerpen. Ouédraogo werkte aan verschillende projecten die als doel hadden om museumcollecties breder toegankelijk te maken. Zij onderzoekt vragen met betrekking tot samenwerking en solidariteit: hoe kan er in situaties van machtsongelijkheid toch worden samengewerkt, en dan vanuit een dekoloniaal gezichtspunt in het bijzonder?


The Hartwig Art Foundation Production | Collection Fund: 2021 - 2023

Vanaf 2021 benoemt de Hartwig Art Foundation afwisselend voor een periode van drie jaar een Commissioning Board. Deze commissie is volledig verantwoordelijk voor het bepalen van het proces van voordracht en selectie van de kunstenaars voor het HAF Production | Collection Fund en is onafhankelijk in haar beslissingen. De commissie bestaat uit kunstexperts en vertegenwoordigers van Nederlandse en internationale instellingen. De commissie zal ervoor zorgen dat de geselecteerde kunstenaars en geproduceerde werken representatief zijn voor onze tijd en haar producties in de kunst. De board zal zich actief bezighouden met discussies over hoe een collectie voor de toekomst kan worden opgebouwd die de geo-specificiteit van een enkel museum overstijgt en beschikbaar is voor het collectief van instellingen in Nederland en internationaal. De commissie zal haar beslissingen nemen met het concept van de 'Collectie Nederland' (de Nederlandse Rijkscollectie) in gedachten.

De Commissie 2021 - 2023 is benoemd en zal binnenkort publiekelijk bekend worden gemaakt.

Projecten & programma's

Arthur Jafa

Love is the message, the message is death & the white album

In juni 2020 realiseerde de Hartwig Art Foundation in samenwerking met het Stedelijk Museum en De Balie een unieke tentoonstelling van twee baanbrekende films van de veelgeprezen kunstenaar Arthur Jafa. De films werden van 21 t/m 25 juni 2020 dagelijks vertoond in De Balie en op 28 juni vond er naar aanleiding daarvan een conversatie plaats, onder leiding van Jörgen Tjon A Fong, met - onder anderen - kunstenaars Charl Landvreugd, Iris Kensmil en Raul Balai.

Zondag, 21 juni tot en met donderdag

25 Juni 2020

Zondag 28 juni 2020

20.00 uur

Dagelijks van 11.00 tot 17.00 uur in meerdere timeslots

 

De Balie, Kleine-Gartmanplantsoen 10, 1017 RR Amsterdam

Gratis toegang

Gesprek in De Balie onder leiding van Jörgen Tjon A Fong met o.a. de kunstenaars Charl Landvreugd, Iris Kensmil en Raul Balai.

Hartwig Art Foundation ondersteunde deze tentoonstelling financieel en door het in bruikleen geven van Jaffa's film 'The White Album'. Voor meer informatie en het online boeken van timeslots: debalie.nl

Over Arthur Jafa

Al meer dan dertig jaar maakt Arthur Jafa (1960, Tulepo, Mississippi) krachtige kunstwerken die verwijzen naar en vragen stellen over representaties van zwarte en witte identiteit. Zijn werk was onder meer te zien in musea, op filmfestivals en in kunstcentra wereldwijd.

 

Jafa is een kunstenaar, filmmaker en bekroond cinematograaf wiens aangrijpende werk het concept van de zwarte cinema uitbreidt terwijl hij de Afro-Amerikaanse beleving en verhoudingen tussen etniciteiten in het dagelijks leven verkent. Hij stelt [daarover]: "Ik heb een heel eenvoudig mantra en dat is: Ik wil zwarte cinema maken met de kracht, de schoonheid en de vervreemding van zwarte muziek." Jafa ontwikkelde een dynamische praktijk die bestaat uit films, kunstobjecten en happenings die verwijzen naar en vragen stellen over de universele en specifieke uitingen van de zwarte identiteit. De vraag die aan het benadrukken van de vele facetten van Jafa's oeuvre ten grondslag ligt is: hoe kunnen visuele media, zoals objecten, statische en bewegende beelden, de gelijkwaardige kracht, schoonheid en vervreemding overbrengen zoals die zijn ingebed in vormen van zwarte muziek in de Amerikaanse cultuur?

Werken in de tentoonstelling

LOVE IS THE MESSAGE, THE MESSAGE IS DEATH, 2016

Video (kleur, geluid), 7 minuten (tijdsduur), looped

Collectie van het Museum of Contemporary Art Chicago en het Stedelijk Museum Amsterdam

 

'Love Is The Message, The Message Is Death' (2016) is een meesterlijke 7 minuten durende video van found footage die op Kanye West's transcendente, gospel-geïnspireerde hip-hop track 'Ultralight Beam' is gezet. De film verkent de Afro-Amerikaanse identiteit aan de hand van een breed spectrum van hedendaagse beelden. Van foto's van leiders van de burgerrechtenbeweging met een watermerk 'Getty Images', helikopterbeelden van de rellen in Los Angeles tot een wave van lichamen die op 'The Dougie' dansen. Terwijl 'Love Is The Message, The Message Is Death' aangrijpend uitdrukking geeft aan het verlangen van de kunstenaar om een film te maken die "de kracht, de schoonheid en de vervreemding van Zwarte Muziek evenaart", herinnert het de kijker eraan dat het collectieve geheel dat de zwarte identiteit definieert, bestaat uit unieke individuen, velerlei identiteiten en hun onverklaarbare verschillen.

 

THE WHITE ALBUM, 2018

Video (kleur, geluid), ongeveer 40 minuten, “looped”

Collectie van het Museum of Contemporary Art Chicago en Hartwig Art Foundation, in opdracht van de University of California, Berkeley Art Museum en het Pacific Film Archive (BAMPFA)

 

'The White Album' (2018) is Jafa's opvolger van 'Love Is The Message, The Message Is Death' en het is een nietsontziend portret van de witte identiteit in hedendaags Amerika. In een 40 minuten durende film weeft Jafa van internetgetuigenissen, clips van nieuwsuitzendingen, muziekvideo's en amateurvideo's een audiovisueel tapijt van de etnische verhoudingen in de Verenigde Staten. Door Jafa's lens, maar vanuit twee invalshoeken, zien we dat geen van beide ervaringen los van elkaar kunnen worden begrepen.


Het Centraal Museum, Utrecht

Het Centraal Museum in Utrecht organiseert met steun van The Hartwig Art Foundation hedendaagse kunsttentoonstellingen in Oud-Amelisweerd, een landhuis aan de rand van de stad Utrecht. Vanaf 2022 worden jaarlijks twee tentoonstellingen van gerenommeerde Nederlandse kunstenaars gepresenteerd op de eerste verdieping van Oud-Amelisweerd.

Doelstellingen

De Hartwig Art Foundation ondersteunt alle systemische werkgebieden die zich inzetten voor het bevorderen en mogelijk maken van de productie, presentatie, communicatie en conservering van kunst voor de maatschappij, het publieke domein en het algemeen belang.

Onder kunst verstaan wij hier alle verschijningsvormen van beeldende kunst, time-based kunst en toekomstige kunstvormen in de ruimste zin die verband houden met de voortdurende ontwikkeling van media en technieken.

De productie, presentatie, bemiddeling en conservering van kunst is met name gericht op het duurzaam bevorderen van een culturele omgeving voor de samenleving als geheel, zowel waar het gaat om de mensen als de infrastructuur. De Foundation streeft ernaar de vervaardiging van kunst te ondersteunen en instellingsstructuren terzijde te staan als plaatsen voor mensen en voor voortdurende ontwikkeling. De Stichting bevordert artistieke uitwisseling in alle vormen en zorgt daarom verder voor het eigendom van processen en materialen van kunst voor de samenleving.

Middelen en vermogen

Het vermogen van de Foundation bestaat uit subsidies, schenkingen, legaten en activa verkregen uit erfenissen, evenals andere baten. De Foundation houdt zich niet bezig met enige activiteit voor het verwerven van deze middelen. De Foundation houdt niet meer kapitaal aan dan rederlijkerwijs nodig is voor de continuïteit van de activiteiten zoals die zijn opgezet ter ondersteuning van haar doelstellingen.

Overeenkomstig de statuten van de Foundation en haar feitelijke activiteiten heeft binnen de Foundation geen enkele persoon beslissende zeggenschap. die reden heeft geen enkele persoon toegang tot de activa van de Foundation als ware het eigen vermogen.

Bestuur

R.H.Defares

B.R. Ruf

Contact

contact@hartwigartfoundation.com

 Pers contact: Rhiannon Pickles press@hartwigartfoundation.nl

Adres

Eisenhowerlaan 124, 2517 KM, Den Haag

[De Foundation accepteert geen ongevraagde aanvragen.]